96
ده طراح فینالیست رقابت CFDA/Vogue Fashion Fund ۲۰۲۶ در چالشی با عنوان Material Innovation Challenge، طراحی‌های خود را با تمرکز بر مواد اولیه پایدار و زیست‌پایه به نمایش گذاشتند. این پروژه با همکاری سازمان Humane World for Animals برگزار شد و از طراحان خواست برندهای خود را با استفاده از مواد نوآورانه و بدون منشأ حیوانی بازتعریف کنند.
از جایگزین‌های چرم و کشمیر گرفته تا منسوجاتی ساخته‌شده از دانه سویا، غلات تخمیرشده و پوست پرتقال، این چالش نشان داد که آینده مد می‌تواند فراتر از مواد اولیه سنتی شکل بگیرد؛ مسیری که در آن خلاقیت، فناوری و توجه به محیط زیست در کنار هم قرار می‌گیرند.
در میان طراحان حاضر، امیر تقی، طراح ایرانی، با طرحی که ریشه‌های فرهنگی ایران را به نوآوری در مواد اولیه پیوند می‌داد، روایتی شخصی از میراث خود ارائه کرد.
الهام از یک چهره موسیقی پاپ ایران
برای امیر تقی، همکاری با میا قربانی تجربه‌ای ویژه بود؛ مدلی که مادربزرگش از چهره‌های تأثیرگذار موسیقی پاپ ایران از دهه ۱۹۶۰ میلادی تاکنون بوده است. تقی درباره این همکاری گفت که مادربزرگ میا همواره یکی از منابع الهام او در طراحی بوده است. او پس از اطلاع از آغاز فعالیت قربانی در عرصه مدلینگ، با او تماس گرفت و از شکل‌گیری این ارتباط ابراز هیجان کرد.
یوز ایرانی روی چرم مصنوعی و ابریشم
طراحی امیر تقی، مانند بسیاری از نقش‌ها و پارچه‌های مورد استفاده در برندش، بازتابی از میراث فرهنگی و ریشه‌های ایرانی او بود. او در این مجموعه از یک کت چرم مصنوعی و پیراهنی ابریشمی به رنگ پوست پرتقال استفاده کرد؛ طرح‌هایی که هر دو از خال‌های یوزپلنگ آسیایی الهام گرفته بودند.
یوزپلنگ آسیایی یکی از گونه‌های به‌شدت در معرض خطر انقراض است و بر اساس برآورد مطرح‌شده در این گزارش، کمتر از ۳۰ قلاده از آن در طبیعت ایران باقی مانده است. انتخاب این نقش، علاوه بر پیوند دادن طراحی به طبیعت ایران، توجه را به وضعیت شکننده یکی از گونه‌های ارزشمند حیات‌وحش کشور جلب می‌کند.
تقی برای قاب‌بندی خال‌های برش‌خورده روی کت نیز از هنر سنتی قلم‌زنی روی برنج الهام گرفت؛ هنری ریشه‌دار در صنایع‌دستی ایران که از علاقه‌مندی‌های شخصی او به شمار می‌رود. به این ترتیب، طراحی او تنها به استفاده از مواد متفاوت محدود نماند، بلکه عناصر طبیعت و هنر سنتی ایران را نیز در خود جای داد.
تجربه‌ای که نگاه طراح ایرانی را تغییر داد
این چالش حتی بر رویکرد امیر تقی به انتخاب مواد اولیه نیز تأثیر گذاشته است. او معتقد است استفاده از مواد پایدار در صنعت مد موضوع تازه‌ای نیست، اما کار با موادی که از منابع گیاهی نوآورانه تولید می‌شوند، تجربه متفاوتی به شمار می‌رود.
این پروژه بار دیگر نشان می‌دهد که مد پایدار فقط به معنای تولید لباس با آسیب کمتر به محیط زیست نیست؛ بلکه می‌تواند فرصتی برای بازتعریف هویت برندها، احیای الهام‌های فرهنگی و پیوند دادن صنایع‌دستی با فناوری‌های جدید باشد.
حضور امیر تقی در این چالش، نمونه‌ای از این ظرفیت است که چگونه یک طراح ایرانی می‌تواند میراث فرهنگی، طبیعت ایران و ایده‌های نوآورانه در تولید پارچه را در یک روایت معاصر از مد کنار هم قرار دهد.
